About

 

Het begin

Eens in de paar jaar moet ik echt op reis. Ik heb altijd al een fascinatie gehad voor gebieden waar je nooit iets van hoort, maar die wel een groot deel van de wereldbol uitmaken. Een soort nieuwsgierigheid naar een wereld, waar niemand iets van weet. Vaak zijn het gebieden, waar ogenschijnlijk werkelijk niet interessants gebeurt, maar dat maakt het juist alleen nog spannender. Hoe is het daar? Wat zijn de gedachten, dromen en beelden van de mensen, die daar leven en voor wie de rest van de wereld misschien zo lijkt, als voor mij dit gebied? Zo’n gebied is voor mij Aziatisch Rusland en dan vooral het Russische Verre Oosten. We vertrekken in Oktober vanaf Zandvoort en eindigen een maand later in Vladivostok. 12379 km met de trein.

‘We’ want, ik heb mijn goede vriend Albert zo gek gekregen mee te gaan. Na eerst wat aarzelingen en lage noteringen op zijn prioriteitenlijst – “die Mark heeft weer zo’n idee waar niets van terecht gaat komen” – ging hij vorig jaar toch om, waarna de planning kon beginnen.

Off the beaten track

We hadden al snel het idee dat het geen standaard route moest gaan worden. Invliegen viel dus af. Net als de treinroute naar Bejing. Ook de klassieke Transsiberie Express laten we grotendeels links liggen; Er is nog en noordelijker traject, ten noorden van het Baikalmeer: De Baikal-Amoer spoorweg. Op dit traject hebben ze nog nooit van een toerist gehoord, is ons verzekerd.

Van kust naar kust

De volgende uitbreiding van het idee was om niet vanaf Moskou, maar vanaf Amsterdam te treinen. Toen we ons realiseerden dat met een stukje van 25 km extra, we helemaal van de Atlantische kust naar de Pacific zouden reizen, hebben we de startplaats verlegd naar Zandvoort.

Uiteindelijk is het een reis geworden, met een wirwar van treinen en routes die ons brengen naar 8 Russische steden, waarvan er 7 in Aziatisch Rusland liggen. Het zwaartepunt ligt in Oost-Siberie en het Russische Verre Oosten. Hier liggen steden waar de Perestroika totaal aan voorbij is gegaan. Ik verwacht nihilistische voorzieningen en niemand die Engels spreekt. Vooral van het comfort  van de 2 daagse treinreis tussen Tynda en Komsomolsk (check de route) valt niets te verwachten.

In de herfst

De volgende vraag was: Wanneer? We zijn voor een niet alledaags tijdstip gegaan: diep in de herfst. Het begrip ‘herfst’ in de context van een landklimaat dan. In Siberie doen ze niet aan herfst. Het weer slaat van de nazomer direct om in ijzige winterse omstandigheden. Het klimatogram van Tynda geeft een gemiddelde temperatuur van -19C aan voor november. We hopen zo wat mee te krijgen van zowel (na)zomer in Moskou als diepvriestemperaturen in Siberie.

Voorpret

Op dit blog gaan we proberen bij te houden, wat we zoal tegenkomen en wat onze gemoedstoestand erbij is. ‘Proberen’ omdat we weinig verwachten van de internetverbindingen. Ik maak me zorgen of mijn Russisch voldoende is om üerhaupt te kunnen communiceren; Albert vooral of hij tegen Vodka om 10 uur ‘s morgens kan.

Voorpret is een essentieel onderdeel van een reis. Dit blog start al ruim voordat de reis start. De visumaanvragen liggen bij de consulaten; Mijn mindset staat al in de Rusland-stand. Ik ben heel benieuwd wat deze 30 day challenge ons gaat brengen.

 

3 september 2012,

Mark Aarts

Mark Aarts

Op 15 december 2012 gaf ik een lezing over deze reis in de Hermitage van Amsterdam.

Be Sociable, Share!

Comments are closed.

Switch to our mobile site