Met de trein naar Siberie

Aan het einde van de middag worden we in Ekaterinburg opgehaald door Constantijn en Olga. Ze zijn een half uur eerder gekomen vanwege de traffic-jams. We zijn vergeten te vragen wie de onbekende vrouw was die bij ons zaterdag aanbelde en in het Russisch iets duidelijk probeerde te maken met de woorden ‘Moskou’ en ‘Trein’.

Constantijn heeft in diensttijd stenen gesjouwd voor de BAM spoorlijn. Gelukkig -voor hem dan – was dat in de zomer. Later deze reis zullen we hem onbewust dankbaar zijn dat de stenen goed zijn gelegd. Hij heeft als productiemedewerker gewerkt voor de Peking express veel Nederlanders ontmoet. De helft is nu getrouwd met een vrouw uit de Russische crew. Olga spreekt geen Engels en houdt het op 2 woorden in het Russisch.

In de trein delen we onze coupe met Tatjana. Ik schat haar ongeveer 60. Ze begint vrijwel direct in het Russisch tegen ons te praten. Ze is duidelijk toe aan gezelschap. Ze heeft een zoon in Perm waar ze juist vandaan komt. Ze reist net als ons naar Krasnoyarsk, waar zij en haar andere zoon en dochter wonen. Al vrij snel verschijnen foto’s van de kinderen. Snel vertellen we ook onze familiesituatie. We zijn er intussen achter dat praten over familie in Rusland een belangrijk onderdeel van de kennismaking is. Het voorkomt ook dat ze denken dat we homo (wegens kinderloos) zijn en dat is hier van belang.

De volgende ochtend word ik wakker in het West Siberische laagland. Het landschap is pannenkoekvlak. Enorme velden berkenbomen tussen dor gras trekken voorbij. Af en toe duikt een open vlakte of een dorpje op. De dorpjes en stadjes bestaan uit goed onderhouden pastelkleurige of witte boerderijen van hout of geplasterd steen.

Het ziet er veel verzorgder en opgewekter uit dan de Oeral en vooral het Oostelijke deel van Europees Rusland. Het gaat goed met West Siberie. Dat is wel duidelijk. De grote steden Omsk en Novosibirsk staan vol van nieuwbouwprojecten en hebben hebben glimmende mintgroene stations.

In het landschap ontstaan steeds meer open velden en de eerste besneeuwde plekken worden zichtbaar. Het aantal dorpjes neemt af en de eerste rijp verschijnt aan de bomen. Enkele uren later is het hele landschap bedekt met een soort stuifsneeuw. Het idee van tijd was ik door de tijdzones al volkomen kwijt, maar door de bizarre afstanden en het tergend traag veranderende landschap ben ik nu ook het idee van ruimte kwijtgeraakt.

Tatjana praat graag over Krasnoyarsk en haar familie. Ze heeft voor ons een kaart van het stadscentrum getekend met alle belangrijke plekken. Ze heeft al aangeboden om haar dochter ons te laten rondrijden door het gebied rond de stad, dat adembenemend schijnt. Steeds komt ze met verhalen van plekken die we zeker moeten zien. Alsof ze terplekke in haar geheugen graaft om alles te vertellen wat ze er als kind ooit heeft gezien.

Na wat twijfels en overleg gaan Albert en ik akkoord. We denken dat haar dochter een toeristenbureautje runt en moeder haar een zetje wil geven. We blijken een stel achterdochtige Amsterdammers. Als we – na enige schaamte – vragen naar de prijs, kijkt ze ons aan met een emotie die het midden houdt tussen belediging en verdriet. Het is namelijk gratis. Ze is zo begaan met haar stad en het gebied, dat het in haar beleving onmogelijk is om er geld voor te vragen.

De volgende ochtend word ik wakker in een totaal ander landschap. We rijden tussen besneeuwde dennenbossen en het land is heuvelachtig. We zijn in Centraal Siberie en vlakbij Krasnoyarsk. We nemen afscheid van Tatjana met een omhelzing. Zaterdag worden we door haar familie rondgeleid. We kunnen niet wachten. De cadeaus, die ik had bedacht voor verder op de reis gaan Krasnoyarsk niet overleven. We verzinnen wel nieuwe.

West Siberie

Het landschap van West-Siberie

Albert en Tatjana

Albert en Tatjana in de Jenisej-express

Tatarskaja

Station Tatarskaja

West-Siberisch Laagland

West-Siberisch Laagland. Woning met uitzicht.

Zonsondergang in het steppelandschap tussen Omsk en Novosibirsk

Zonsondergang in het steppelandschap tussen Omsk en Novosibirsk

Langzaam wordt het landklimaat sterker

Langzaam wordt het landklimaat sterker

Be Sociable, Share!
This entry was posted in Rusland and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Met de trein naar Siberie

  1. josi says:

    heerlijk he om het gevoel van tijd en ruimte kwijt te zijn?

  2. Bas says:

    Mooi verhaal over Tatjana. Dan voel je je best lullig. Wel heel erg hartelijk van haar.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>