Oeral Express

Zondagmiddag worden we bij ons Moskouse hotel opgehaald door de reisagente die ons ook gebracht heeft. Ze heeft er duidelijk geen zin in. Haar moeder zit ook in de auto met een hele grote doos op haar schoot. Zij moet ook weggebracht worden. We worden niet afgezet bij het Jaroslavskaja station, maar 500 meter ervoor. Daar moet haar бабушка er ook uit. Ze zegt dat verder rijden niet kan vanwege parkeerproblemen maar verderop zien we genoeg parkeerplaatsen.

De ingang van het Jaroslavskaja station wordt bewaakt door politieagenten achter een rij metaaldetectoren, maar je kunt gewoon om het stationsgebouw bij de sporen komen, wat ook iedereen doet. Daar staat namelijk niemand.

Onze trein, de Oeral express naar Ekaterinburg en Krasnojarsk staat al klaar, maar we mogen er nog niet in. Goede gelegenheid om nog even water en bier te halen. Als we in onze coupe zitten blijkt er een radio aan te staan die schalt door een gescheurde speaker. Het is niet om aan te horen, maar gelukkig houdt het snel na het vertrek op.

We hebben direct 2 medepassagiers, die eerst vrij stug zijn. Ik hoor ze onderling zeggen dat wij geen Russen zijn. Als ik een paar woorden Russisch tegen ze zeg is het ijs snel gebroken. Het zijn Vitali en Vladimir. Vitali is 28 en op weg naar zijn werk in Glazov. Hij probeerde uit te leggen wat hij deed, maar dat is nooit duidelijk geworden. Vladimir is een gepensioneerde machinist, die teruggaat naar zijn geboorteplaats Ekaterinburg. Vladimir voelt zich nog duidelijk verbonden met zijn werkgever en laat trots zijn treinen zien. Hij blijkt zich al snel ook verantwoordelijk te voelen voor onze voorspoedige reis. Een betere coupegenoot kun je nauwelijks bedenken.

‘s avonds gaan we eten in het restauratierijtuig. Dit is van een onverwacht hoog niveau. De hele trein is trouwens een stuk beter dan wat we hebben meegemaakt tussen Amsterdam en Moskou. Op de kaart staan meer kindermenu’s dan volwassenenmenu’s. Een kind heb ik in de trein nog niet gezien. Als Albert iets wil bestellen uit het kindermenu kan dat niet.

Naast ons zit een jongen die duidelijk totaal dronken is. Iedereen kijkt af en toe uit zijn ooghoeken naar hem. Als ik even later terugkom uit de wc is het onvermijdelijke al gebeurd; De dronkelap zit aan onze tafel tegen Albert te praten. In het begin gaat het nog wel, maar naarmate de tijd vordert worden zijn verhalen sterker en zijn gedrag agressiever. Hij snuift af en toe bij op de wc. Een uur later is hij drummer van allerlei wereldbands geweest en wordt hij paranoia. We moeten vodka van hem drinken. Hij denkt dat we het over hem hebben als hij even weg is en eist een verklaring. Na wat gedoe (ik zit door hem ingesloten en hij weigert op te staan) schudden we hem af en gaan we terug naar onze coupe. Gelukkig stapt hij die avond al uit.

De rest van de avond drinken we gezellig met Vladimir en Vitali. De taalbarriere blijkt geen probleem om over typische mannenonderwerpen te praten: Bier en politiek. Vitali heeft nogal een beperkt wereldbeeld waarin alle zwarten dood moeten. Vladimir heeft gelukkig wat meer wijsheid opgedaan in zijn lange leven.

De volgende ochtend eten we weer in de restauratiewagon. Die zit vol met Duitsers, wat we niet verwacht hadden omdat we niet in de Transsiberie Express zitten. Op de TV schalt een Russische vorm van Peppie-en-Kokkie-house. Na een tijdje een Rus in de hoek het zat en zet op zijn eigen radio keihard Russische hardrock aan. Hij overstemt alles. De Duitsers zijn in no time weg. Het personeel lijkt het heel gewoon te vinden.

‘smiddags, vlak voor Perm, springen de klokken ineens 2 uur vooruit. Gelukkig houden alle treinen in Rusland Moskoutijd aan, anders had ik het barrijtuig ervan verdacht gewoon niet open te gaan tijdens lunch, wegens het ontbreken van 12 en 13 uur, We lunchen wat laat, waardoor we vrij snel erna aan het diner kunnen beginnen. De trein slingert zich nu door de Oeral met enorme bogen, bruggen en diepe uitsnijdingen in het landschap. Het is een prachtig gezicht en een welkome afwisseling na 1700 km berkenbomen.

Direct na de Oeral daalt de trein naar Ekaterinburg. Vladimir raakt steeds meer in zijn element. Hij wijst ons op alle interessante spots op het traject. Vlak voor Ekaterinburg neemt hij afscheid en omhelst ons bijna. Hij is duidelijk trots op wat hij ons heeft kunnen laten zien van zijn werk en het landschap van zijn vaderland.

20121023-175910.jpg

20121023-175937.jpg

20121023-175955.jpg

20121023-180219.jpg

20121023-180250.jpg

20121023-180319.jpg

Be Sociable, Share!
This entry was posted in Rusland and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to Oeral Express

  1. Bas says:

    Leuke entry! Keep em coming

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>