Omul

Aan beide uitersten van het smaakspectrum heb je mensen die je koste wat kost moet vermijden.

Aan de ene kant heb je de wat-de-boer-niet-kent-vreet-hij-niet-types. Iedereen heeft wel een familielid of collega voor wie Babi Pangang al te exotisch is. Het zijn van die mensen die in een chique restaurant om mayonaise vragen of erger nog: appelmoes. De zuiverste exemplaren prakken. Als het zou kunnen eten ze alle dagen hetzelfde. Het zijn de types die na een restaurantsessie klagen dat ze niet vol zitten.

Aan de andere kant zitten de dwangmatige exoten. Dat zijn van die figuren voor wie het niet buitenlands genoeg kan. Hoe vreemder het gerecht eruit ziet en – vooral – hoe tribaler het wordt bereid hoe beter. UIteraard wordt van de locatie en het personeel hetzelfde verwacht. Het zijn van die types die om half 2 ‘s nachts bij een iftar aanschuiven en met een lang gezicht allerlei zure zut naar binnen drukken, terwijl ze niet doorhebben dat hun Islamitische gastheren hen voor de gek houden. Het zijn de griezels, die na een maaltijd in een gerenomeerd Amsterdams Thais restaurant nog even geringschattend moeten zeggen dat ze het niet halen bij hun collegas in vul-in-wat-voor-hutje-in-een-onbekend-Thais-gat. Deze categorie is op zijn gevaarlijkst als het om eten gaat dat maar op een unieke plaats in de wereld is te krijgen.

Het moeten dit soort types zijn die de lonely planet en aanverwante backpackbijbels schrijven, want overal krijg je te horen dat je bij het Baikalmeer absoluut de Omul moet proberen. De Omul komt – je raadt het al – alleen daar voor.

Omul is niet te eten. Het is goor. Bij elke hap heb je het idee dat je een stuk zeespons aan het eten bent. Het is de zult onder de vissen. Je kunt beter je aquarium leegdrinken dan vissoep van Omul maken. Als je morgen een Omul-lijn voor kattenvoer uitbrengt is de huisdierenpopulatie binnen een jaar gehalveerd.

Opgefokt door de lyrische berichten over Omul, besluiten we in Severobaikalsk op zoek te gaan. We vragen het de hotelreceptioniste. Ze spreekt geen woord Engels, maar na een kwartiertje over en weer vertalen met Yandex, stuurt ze ons op een missie.

We moeten bij de markt zijn. Het is -15 graden buiten en ik krijg steekjes in mijn ogen. Het zijn ijsnaalden die zich vormen om aereosolen. Een nieuwe fase in koubeleving in Siberie. Later zal het nog veel erger zijn.

Op de markt staan alleen maar Omulkramen. Er koopt bijna niemand. Als buitenlanders lijken we een beroemdheid. Iedereen kijkt ons aan. 3 viswijven strijden om onze aandacht. We hadden er niet bij stilgestaan ze in dit dorp doen aan moderne klantprofilering: Er zijn verschillende soorten Omul.

We bellen de receptie en koppelen die direct aan een van de verkoopsters. We moeten de gerookte hebben, maar omdat ze daar weer 2 soorten van hebben kopen we van beiden een kilo met kop en al. Omulfilet zou een goede verpaarsenbroekisering van hun lokale product zijn.

Terug in het hotel zijn we na ieder een halve vis klaar. We zijn misselijk. In onze keel is een heel weeshuis overleden. Het is met niets te blussen. Als we aan de receptioniste goedbedoelend het restant onaangebroken vissen aanbieden, zegt ze snel nee dank je wel met een “ben je gek geworden?”-gezicht erbij. Ze heeft al genoeg Omul gehad in haar leven. Het aantal dat ze ooit heeft gegeten schat ik op 1. De vissen eindigen in de koelkast en nadat we zijn vertrokken zeer waarschijnlijk: de vuilnisbak.

Behalve Omul eten en een paar hele vage kroegen en restaurants is er in Severobaikalsk geen zak te doen. Het Baikalmeer is prachtig, maar dat zeg ik liever met foto’s

Albert Omul

Albert aan de Omul. Uit pieteit zonder gezicht

Baikalmeer Severobaikalsk

Baikalmeer vanaf een van de steile hellingen. In tegenstelling tot Irkutsk is de kant bij Severobaikalsk bijna ongerept

Bevroren Hout in meer

De enige reden dat het Baikalmeer nog niet bevriest, is haar enorme inhoud. Zodra het water de wal raakt bevriest het direct. Dat levert dit soort prachtige sculpturen

Baikalmeer Severobaikalsk

Baikalmeer vanaf een van de toppen. Uitzicht na een wandeling van 20 kilometer

Baikal Basis

Basis bij het baikalmeer. Op de voorgrond een westerse touriste vermomd als niet westerse touriste

Baikalmeer. Uitzicht vanaf ons huis

Baikalmeer. Uitzicht vanaf ons huis.

Strand van Baikalmeer bij Severobaikalsk

Strand van het Baikalmeer. In de zomer is rond Severobaikalsk kleinschalig toerisme

Onderwater gelopen land bij Baikalmeer

Onderwater gelopen land bij Baikalmeer. Deze ondiepe stukken leveren perfect schaatsijs. Niemand maakt er hier gebruik van. In Rusland is skieen de sport

Hond in Severobaikalsk

Behalve de stationsomroep hoorden we ‘s nachts in Severobaikalsk niets… behalve deze fanatieke terreinbewaker.

Mark eet Omul

Mark eet Omul. Helaas heeft men met mij minder pieteit

Be Sociable, Share!
This entry was posted in Siberië and tagged , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Omul

  1. Bas says:

    Jouw gezicht na het eten van die Omul spreekt boekdelen…

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>