Tynda

Tussen de zittingen van de 4Wheel-drive van Victoria ligt een enorme sneeuwschep. We glibberen door het centrum van Tynda. Afgelopen nacht heeft het 35 graden gevroren en dat is ook de voorspelling voor de komende nacht.

Ze vraagt waarom we zo gek zijn haar stad te bezoeken. Het klimaat is er hard, er is bijna niets te doen en er zijn nauwelijks toeristische voorzieningen. Als we aangeven dat dat juist de reden is, geeft ze het op. Haar reden om hier te wonen is ook niet bepaald sluitend. Ze werkte in Guangzhou en kwam haar vriendje tegen die hier woont. Ze is hier nu lerares Engels. Ik zou voor Guangzhou hebben gekozen.

Op straatniveau is het zicht slecht door opstuivend sneeuw, maar erboven is het zo helder dat de maan nog is te zien. Alle leidingen lopen door de permafrost bovengronds. Ze maken steeds U-bochten. Het is een bescherming tegen beschadiging door uitzetting en inkrimping. Het temperatuurverschil tussen zomer en winter is hier meer dan 90 graden.

De stad is jonger dan ik ben. Dit gebied is pas in de jaren ’70 door het Siberie beleid van Breznjev ontwikkeld. De hele regio bestaat uit Almeres tussen de naaldbomen op de permafrost. Dit Almere bestaat hoofdzakelijk uit woonblokken van ruim 10 etages. Het is uit de grond gestampt door de communistische jeugdbeweging en dankt haar bestaan volledig aan de BAM spoorlijn. 40 jaar geleden joegen hier nog Evenken op rendieren met af en toe een Gulagkamp. Ze worden nu als werkkampen gebruikt door Noord Korea.

Victoria weet de weg niet; We lijken niet naar haar huis te gaan. Even later staan we voor een vervallen gebouw. Om de kou buiten te houden moeten we door een dubbele sluis. Het is een sanatorium. In plaats van bij een gezin slapen we vannacht tussen de zieke Russen.

Of we willen nog even 2200 roebel willen bijbetalen. We bluffen dat we geen geld hebben en morgen met geld komen. Zo blijft de druk hen liggen. Tiara heeft dit adres geregeld. Na de vakantie gaan we het geld daar verhalen. Gezien hun eerdere houding verwachten we daar weinig problemen mee.

‘s avonds gaan we met de taxi naar het enige restaurant van de stad – vanzelfsprekend een Chinees. Lopen is te gevaarlijk. Bij aankomst is het donker en zijn de rolluiken gesloten. Ik weet intussen dat dit in Rusland niets hoeft te betekenen. De deur blijkt open. Binnen sta ik in een donkere ruimte, waar ik een paar deuren probeer. Na een paar hurktoiletten en een berging ontwaar ik een trap naar boven. Bij de trap hangen allemaal groezelige briefjes. 2 etages hoger sta ik in een leeg restaurant. Na 5 minuten komt een dame uit een deur, waar een keuken blijkt te zijn. Ze kijkt me verward aan alsof ze geen gasten verwacht. Tot mijn verbazing zijn ze open. We hebben vanavond in ieder geval voedsel.

We staan vroeg op om ons op te maken voor waarschijnlijk de koudste dag uit ons leven. De ontbijtzaal van het sanatorium is helverlicht met witte TL-buizen. Aan tafels zitten vermagerde, bleke en anderszins zichtbaar zieke mensen allemaal dezelfde drab naar binnen te werken. Voordat ik heb kunnen denken, smijt een bediende een bord op mijn tafel. Het moet doorgaan noedels en 2 chemisch uitziende worsten. Er volgen nog 2 plastic koppen. Ze ruiken alsof ze 30 jaar lang zijn gewassen in een industriele vaatwasser die is gevuld met een overdosis afwasmiddel. In een beker meen ik koffie te ruiken. Voor de eerste keer besluit ik het hele ontbijt te laten staan.

Boven mijn onderbroek trek ik een binnenbroek aan. Daarover gaat een dubbel gevoerde spijkerbroek. Mijn thermosokken houden op bij -20, maar buiten is het ruim -30. Ik moet het er maar mee doen. Boven mijn thermohemd gaat een shirt, daarover een longsleve en vervolgens een gevoerd vest. Over het vest gaat een gewatteerde winddichte jas. Ik draag muts met oorwarmers. Over mijn binnenhandschoenen doe ik mijn gewone handschoenen. Ik kan naar buiten.

Het lijkt of mijn neus wordt gevernist. Aan de openingen ontstaat een gevoelloos randje. Mijn neusharen bevriezen direct. Even later bevriezen de buitenkanten van mijn wimpers, waardoor mijn oogleden steeds aan elkaar plakken als ik knipper. Albert komt ook naar buiten en is het na een paar minuten beu. Als al mijn gewrichten gevoelloos worden besluit ik naar binnen te gaan. Ik kan niet meer beoordelen of ik dit schadevrij overleef als ik langer buiten blijf.

Als we met de taxi naar het BAM museum zijn gebracht blijkt het nog 3 kwartier dicht. De taxi is weg. We moeten op zoek naar warmte. Het stadhuis geeft een temperatuur aan van -26 graden. Ik wil foto’s maken, maar omdat een touchscreen niet werkt met handschoenen ontbloot ik een duim, die meteen gevoelloos wordt. Ik schiet steeds snel een serie foto’s op de gok. Ik vermoed dat mijn iPhone er op elk moment mee kan kappen.

Omdat we niets vinden hoppen we van halletje naar PIN automaat. Zo hebben we steeds even de kans om op te warmen. Het is heel moeilijk om te ontdekken welke zaken open al open zijn (zie Chinees). Alles zit potdicht om de kou buiten te houden.

Na 20 minuten hebben we in een flat een zijdeur gevonden, waarachter een Russisch buffettentje zit. Nu weten we hoe we straks in een strakke lijn terug naar het museum kunnen lopen. Door de koude-wandeling zijn we doodop. In de spiegel blijken de ontblote delen van mijn gezicht helemaal rood. Ik bestel ontbijt; Alles wat warm is is goed. Onze koudste ochtend ooit zit er op.

Siberian Pipeline

Bovengronds aangelegde pijplijn vanwege de permafrost. De U-bochten beschermen de buizen tegen de uitzettingen door extreme temperatuursverschillen. Het verschil tussen een zomer en winter kan oplopen tot meer dan 90 graden.

Siberian Toilets

We zijn over de hurktoilettengrens, zoals Jelle B.C. het zou noemen. Deze exemplaren zijn uit het verzamelgebouw van het Chinese restaurant.

Sanatorium in Tynda. Breakfast

Ontbijt in het sanatorium van Tynda. Ondefinieerbare koolhydraten gecombineerd met ondefinieerbaar cholestorol, lauwe prak en ontsmettingsmiddel

Tynda Siberia Cold

Bij zonsopkomst in Tynda. -35 graden

Tynda mainstreet in the morning

Hoofdstraat in Tynda. Achter de sneeuwschuiver glijden we naar het BAM museum

Tynda City Hall -26 centigrade

Stadhuis van Tynda midden in de ochtend

Tynda Busstop

Bushalte en typische bebouwing in Tynda. Heel Tynda bestaat uit flats varierend van 5 tot 15 etages. Ze zijn allemaal uit het niets gebouwd in de jaren ’70

Tynda mainstreet

Hoofdstraat (Lenina Straat) in Tynda. Let op de sneeuwhoogte bij de auto

Be Sociable, Share!
This entry was posted in Siberië and tagged , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Tynda

  1. Pingback: Ons Hotel In Vladivostok

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>